Quo vadis Europo?!

Wystarczy nam wiedza na temat jej "pracy" w Polsce, czyli paru "śmiesznych" tekstów i pobierania wypłaty.

Nie mam do niej wielkiej sympatii ale jej główną dziedziną zainteresowania jest zarządzanie funduszami unijnymi i być może sprawdzi się na stanowisku wymagającym znajomości unijnej biurokracji i prawa. Na stanowisku ministra rozwoju regionalnego radziła sobie, gorzej z było po połączeniu go z infrastrukturą, tu chyba lepszy był nawet Nowak, dobrze znający specyfikę polskich przetargów, grup interesu, korupcyjnych mechanizmów.

Co do biadolenia o parytetach, to w UE jest mnóstwo innych czynników decydujących i nigdy nie były to tylko kompetencje - jakoś nie widziałam absurdów, że komisarzem został "gorszy kandydat" ale był z właściwej partii, właściwego kraju, właściwej części unii (starej lub nowej) i miał właściwe poparcie. Problemem jest to dopiero wtedy gdy jest kobietą i to jeszcze dla kobiety, co dla mnie smutne.

Ja mam na myśli parytet jako mechanizm a nie odnoszę go do konkretnych osób. Akurat dyskryminacji za płeć zarzucić mi nie można.

Parytety zakładają wyrównanie dyskryminacji czyli to, że stanowiskami nie będą obsadzone osoby gorsze, o mniejszych kompetencjach tylko takie które niesłusznie zostały wyeliminowane - stąd wniosek, że nie powinny powodować dyskryminacji ani na poziomie ogólnym ani jednostkowym (lepszy kandydat nie zostanie wyeliminowany tylko z powodu bycia mężczyzną). W praktyce różnie to może wyglądać dlatego jestem za ostrożnym kształtowaniem wysokości parytetów, żeby uwzględniały tylko faktyczną dyskryminację i nie były zawyżane sztucznie.

Chodzi zwłaszcza o to, żeby parytety nie przekraczały liczby kobiet kompetentnych w danej dziedzinie (różnie jest) i na stanowiska nie trafiały osoby nie nadające się - bo to by było z krzywdą dla kobiet. Ps. Wiem, że nie dyskryminujesz kobiet i nie jesteś szowinistą ale (jak każdemu - także kobietom) zdarza Ci się nieświadoma dysykryminacja oparta na stereotypowych założeniach nt kobiet i mężczyzn.