Nigdy Żydzi nie byli w niewoli w Egipcie. Jak Jozue chciał trąbkami zniszczyć Jerycho, to miasto nie istniało od 200 lat. Stary testament to 60% plagiatów i 40% przekazów ustnych podań ludowych.
Właśnie z dlatego, nie należy stawiać starożytnych pism biblijnych w roli źródeł historycznych, którymi nie są. To bajki o wysokiej wartości literackiej i ważny element naszej kultury. Ale jednak bajki i powinny być traktowane jako baki, podobnie jak mity greckie. Wtedy problem zniknie.
Do Baxbany: Profesor John J. Bimson. Skrupulatnie przeanalizował ślady pożaru, który według Kathleen Kenyon strawił miasto w połowie XVI wieku p.n.e., i doszedł do wniosku, że nie tylko odpowiadają one biblijnemu opisowi zdobycia Jerycha przez Jozuego, ale że ogólny obraz archeologiczny Kanaanu doskonale zgadza się z tym, co o stanie tego kraju w okresie podboju przez Izraelitów mówi Pismo Święte. Toteż zdaniem Bimsona poprzednie datowanie było błędne, a zagłada miasta w rzeczywistości nastąpiła w połowie XV wieku p.n.e., za czasów Jozuego.
Piramidy i Sfinks były oddalone od biblijnych miast Izraelitów o ok. 120–150 km pustyni. Obecność Żydów w starożytnym Egipcie jest potwierdzona przez źródła archeologiczne i historyczne. 1. Stela Merenptaha (ok. 1208 p.n.e.) - Najstarszy pozabiblijny zapis o Izraelu, sugeruje, że lud Izraela był już obecny w regionie. 2. Papirus Brooklyn (ok. 1740 p.n.e.) - Wymienia semickich niewolników w Egipcie. Pokazuje, że ludność semicka pracowała w Egipcie w okresie Hyksosów i później. 3. Miasto Awaris (Tell el-Dab’a) - Wykopaliska pokazują semicką osadę z okresu Hyksosów (XVII–XVI w.
p.n.e.), co może łączyć się z biblijnym osadnictwem Jakuba i Józefa. Znaleziono domy w stylu mezopotamskim i groby z ofiarami zwierzęcymi (analogia do ofiar hebrajskich). 4. Reliefy w Karnaku (XIII w. p.n.e.) - Przedstawiają semickich jeńców pracujących przy budowie egipskich miast. 5. Listy z Amarna (XIV w. p.n.e.) - Korespondencja faraonów z władcami Kanaanu wspomina o ludzie Habiru, którzy byli postrzegani jako najemnicy lub buntownicy.
p.n.e.), co może łączyć się z biblijnym osadnictwem Jakuba i Józefa. Znaleziono domy w stylu mezopotamskim i groby z ofiarami zwierzęcymi (analogia do ofiar hebrajskich). 4. Reliefy w Karnaku (XIII w. p.n.e.) - Przedstawiają semickich jeńców pracujących przy budowie egipskich miast. 5. Listy z Amarna (XIV w. p.n.e.) - Korespondencja faraonów z władcami Kanaanu wspomina o ludzie Habiru, którzy byli postrzegani jako najemnicy lub buntownicy.
Co za stek bzdur wypisujesz. Niestety żadne wykopaliska nie potwierdzają obecności Izraleitów w Egipcie, stąd min wiemy, że bajka o Mojżeszu to tylko bajka wyssana z palca. I całe szczęście, bo to by był wielki zbrodniarz, gdyby był prawdziwy.
Archeologiczne dowody na obecność Semitów w mieście Awaris odkryte podczas wykopalisk prowadzonych od 1966 do dziś przez Austriacką misję Manfreda Bietaka: Architektura kananejska – domy z cegły mułowej, podobne do tych z Syro-Palestyny. Groby z osłami – zwierzęta ofiarne znane z kultury semickiej. Ceramika mezopotamska – importowana z terenów, gdzie żyli przodkowie Abrahama. Imiona semickie – np. Jakub (odkryte na pieczęci).
Osadnictwem, nie zaś niewolą. "(...) Za panowania króla Jozjasza opowieść o wyjściu Żydów z Egiptu – oparta być może na starej tradycji pobytu Kanaanejczyków w tym kraju – musiała brzmieć jak wołanie o zachowanie jedności wobec zagrożeń, jakie stanowiły dla Judy wielkie potęgi ówczesnego świata. Największym zagrożeniem był oczywiście Egipt. Historia żydowskiego exodusu idealnie spełniała propagandową rolę. Miała oczywisty wydźwięk antyegipski, opowiadała o zjednoczeniu ludu i spełnionych przez Boga obietnicach."
Grupa Mojżeszowa pewnie nigdy nie była niewolnikami. Oni przeszli tylko przez Egipt jak Wandale przez Imperium Rzymskie. Ale próbowali swoich rodaków wyzwolić. Tych co byli niewolnikami albo pracownikami. Aż tak bardzo chcieli ich wyzwolić i wcielić w swoje szeregi ze im zaczęli grozić i pozabijali synów pierworodnych. Aż w końcu faraon się wkurzył zebrał armie i wtedy grupa mojrzeszowa musiała uciekać na pustynie z geiptu. Faraon pogonił ich w strone morza. Ale okazało się ze była tak wielka susza ze morze wysechło. No i żydzi sobie poszli przez te wyschnięte morze a faraon dalej nie gonił.
Nigdy Żydzi nie byli w niewoli w Egipcie. Jak Jozue chciał trąbkami zniszczyć Jerycho, to miasto nie istniało od 200 lat. Stary testament to 60% plagiatów i 40% przekazów ustnych podań ludowych.
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
Właśnie z dlatego, nie należy stawiać starożytnych pism biblijnych w roli źródeł historycznych, którymi nie są. To bajki o wysokiej wartości literackiej i ważny element naszej kultury. Ale jednak bajki i powinny być traktowane jako baki, podobnie jak mity greckie. Wtedy problem zniknie.
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
Dokładnie tak
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
Do Baxbany: Profesor John J. Bimson. Skrupulatnie przeanalizował ślady pożaru, który według Kathleen Kenyon strawił miasto w połowie XVI wieku p.n.e., i doszedł do wniosku, że nie tylko odpowiadają one biblijnemu opisowi zdobycia Jerycha przez Jozuego, ale że ogólny obraz archeologiczny Kanaanu doskonale zgadza się z tym, co o stanie tego kraju w okresie podboju przez Izraelitów mówi Pismo Święte. Toteż zdaniem Bimsona poprzednie datowanie było błędne, a zagłada miasta w rzeczywistości nastąpiła w połowie XV wieku p.n.e., za czasów Jozuego.
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
Ech kolejny bzdet. Wciskanie kitu nie zmieni faktów.
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
Piramidy i Sfinks były oddalone od biblijnych miast Izraelitów o ok. 120–150 km pustyni. Obecność Żydów w starożytnym Egipcie jest potwierdzona przez źródła archeologiczne i historyczne. 1. Stela Merenptaha (ok. 1208 p.n.e.) - Najstarszy pozabiblijny zapis o Izraelu, sugeruje, że lud Izraela był już obecny w regionie. 2. Papirus Brooklyn (ok. 1740 p.n.e.) - Wymienia semickich niewolników w Egipcie. Pokazuje, że ludność semicka pracowała w Egipcie w okresie Hyksosów i później. 3. Miasto Awaris (Tell el-Dab’a) - Wykopaliska pokazują semicką osadę z okresu Hyksosów (XVII–XVI w.
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
p.n.e.), co może łączyć się z biblijnym osadnictwem Jakuba i Józefa. Znaleziono domy w stylu mezopotamskim i groby z ofiarami zwierzęcymi (analogia do ofiar hebrajskich). 4. Reliefy w Karnaku (XIII w. p.n.e.) - Przedstawiają semickich jeńców pracujących przy budowie egipskich miast. 5. Listy z Amarna (XIV w. p.n.e.) - Korespondencja faraonów z władcami Kanaanu wspomina o ludzie Habiru, którzy byli postrzegani jako najemnicy lub buntownicy.
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
p.n.e.), co może łączyć się z biblijnym osadnictwem Jakuba i Józefa. Znaleziono domy w stylu mezopotamskim i groby z ofiarami zwierzęcymi (analogia do ofiar hebrajskich). 4. Reliefy w Karnaku (XIII w. p.n.e.) - Przedstawiają semickich jeńców pracujących przy budowie egipskich miast. 5. Listy z Amarna (XIV w. p.n.e.) - Korespondencja faraonów z władcami Kanaanu wspomina o ludzie Habiru, którzy byli postrzegani jako najemnicy lub buntownicy.
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
Co za stek bzdur wypisujesz. Niestety żadne wykopaliska nie potwierdzają obecności Izraleitów w Egipcie, stąd min wiemy, że bajka o Mojżeszu to tylko bajka wyssana z palca. I całe szczęście, bo to by był wielki zbrodniarz, gdyby był prawdziwy.
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
Archeologiczne dowody na obecność Semitów w mieście Awaris odkryte podczas wykopalisk prowadzonych od 1966 do dziś przez Austriacką misję Manfreda Bietaka: Architektura kananejska – domy z cegły mułowej, podobne do tych z Syro-Palestyny. Groby z osłami – zwierzęta ofiarne znane z kultury semickiej. Ceramika mezopotamska – importowana z terenów, gdzie żyli przodkowie Abrahama. Imiona semickie – np. Jakub (odkryte na pieczęci).
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
Osadnictwem, nie zaś niewolą. "(...) Za panowania króla Jozjasza opowieść o wyjściu Żydów z Egiptu – oparta być może na starej tradycji pobytu Kanaanejczyków w tym kraju – musiała brzmieć jak wołanie o zachowanie jedności wobec zagrożeń, jakie stanowiły dla Judy wielkie potęgi ówczesnego świata. Największym zagrożeniem był oczywiście Egipt. Historia żydowskiego exodusu idealnie spełniała propagandową rolę. Miała oczywisty wydźwięk antyegipski, opowiadała o zjednoczeniu ludu i spełnionych przez Boga obietnicach."
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
Grupa Mojżeszowa pewnie nigdy nie była niewolnikami. Oni przeszli tylko przez Egipt jak Wandale przez Imperium Rzymskie. Ale próbowali swoich rodaków wyzwolić. Tych co byli niewolnikami albo pracownikami. Aż tak bardzo chcieli ich wyzwolić i wcielić w swoje szeregi ze im zaczęli grozić i pozabijali synów pierworodnych. Aż w końcu faraon się wkurzył zebrał armie i wtedy grupa mojrzeszowa musiała uciekać na pustynie z geiptu. Faraon pogonił ich w strone morza. Ale okazało się ze była tak wielka susza ze morze wysechło. No i żydzi sobie poszli przez te wyschnięte morze a faraon dalej nie gonił.
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane
jak by mieli w tym interes, to by wspomnieli
Zgłoś komentarz
Zgłoszenie zostało wysłane